Hazard – gra o życie

Powiedz hazardowi - NIE! Kup dziecku misia

Powiedz hazardowi – NIE! Kup dziecku misia

Pomoc

 

Włodzimierz – tel. (847) 890-2250

 

Pomocne linki

Hazard – Pytania i odpowiedzi

Co to jest kompulsywny hazard?

Wyjaśnienie zaakceptowane przez wspólnotę Anonimowych Hazardzistów głosi, iż jest to postępująca choroba, której nie można wyleczyć, a jedynie zatrzymać. Przed zgłoszeniem się do Anonimowych Hazardzistów, wielu graczy oskarżało się  o słabość moralną lub o bycie “do niczego”. Idea Anonimowych Hazardzistów zakłada,  że obsesyjni gracze są ludźmi bardzo chorymi, którzy mogą poprawić swój stan jedynie dzięki przestrzeganiu zasad programu, który okazał się skuteczny dla wielu tysięcy innych kobiet i mężczyzn z problemem hazardu.

 

Co w pierwszej kolejności powinien zrobić każdy hazardzista, który chce przestać grać?

Każdy powinien być gotów zaakceptować fakt, że znajduje się w szponach postępującej choroby i posiada wolę, aby się od niej uwolnić. Nasze doświadczenie pokazało,  iż program Anonimowych Hazardzistów jest skuteczny w wypadku każdego, kto chce przestać grać hazardowo. Jednak, nie będzie on na pewno skuteczny w wypadku ludzi, którzy nie mają odwagi stawić czoła wszystkim faktom dotyczącym tej choroby.

 

W jaki sposób można stwierdzić, czy jest się nałogowym hazardzistą?

Jedynie ty sam możesz podjąć tę decyzję. Większość ludzi zgłasza się do Anonimowych Hazardzistów, kiedy są już gotowi przyznać, że hazard dał im się we znaki. Również we wspólnocie Anonimowych Hazardzistów uważa się, że nałogowy hazardzista to osoba, której granie poczyniło duże spustoszenia w jej życiu i powoduje coraz większe problemy w każdej jego dziedzinie.  Wielu członków wspólnoty doświadczyło przerażających przeżyć zanim byli gotowi przyjąć pomoc. Inni doświadczyli powolnego i subtelnego procesu degradacji, który ostatecznie doprowadził ich do punktu, kiedy musieli przyznać, ze ponieśli klęskę.

 

Czy kompulsywny gracz będzie jeszcze kiedykolwiek mógł grać normalnie?

Nie. Pierwszy zakład (stawka) jest dla hazardzisty tym, czym dla alkoholika jest pierwszy kieliszek alkoholu. Prędzej czy później popadnie on w ten sam dawny destrukcyjny wzór zachowania.  Kiedy już raz przekroczy się niewidzialną granicę nieodpowiedzialnego  i niekontrolowanego hazardu, już nigdy nie można odzyskać nad nim kontroli. Gdy nasi członkowie, którzy nawet po wielomiesięcznej abstynencji eksperymentowali z małymi zakładami (stawkami), skutki były zawsze katastrofalne. Dawna obsesja zawsze powracała.  Nasze(Anonimowych Hazardzistów), doświadczenie dowodzi, że wszystko sprowadza się do pytania: grać hazardowo – ryzykując postępującą degradację? – albo nie uprawiać hazardu – i budować lepszy sposób życia.

 

Dlaczego hazardzista nie może po prostu siłą woli powstrzymać się od hazardu?

Wierzymy, że większość ludzi, o ile są uczciwi wobec siebie, zauważy , że brakuje im siły, by rozwiązać niektóre swoje problemy. Jeśli chodzi o hazard, znaliśmy wielu hazardzistów, którzy byli w stanie powstrzymać się od grania nawet przez dłuższy okres, co usypiało ich ostrożność i w sprzyjających okolicznościach znowu zaczynali grać zupełnie nie bacząc na konsekwencje. Polegali oni na sile woli, która szybko przegrywała nawet z najbardziej trywialną wymówka, aby zagrać. Odkryliśmy, że nie silna wola i samoświadomość,  ale przestrzeganie zasad pomagają rozwiązać ten problem. Większość z nas uważa też, że wiara w Siłę większa niż my sami jest nieodzowna, by podtrzymać wolę powstrzymania się od hazardu.

 

Gram jedynie sporadycznie. Czy potrzebuję już Anonimowych Hazardzistów?

Tak. Nałogowi gracze, którzy przyłączyli się do ruchu Anonimowych Hazardzistów często twierdzą, że chociaż grali sporadycznie, to jednak w przerwach zupełnie nie myśleli konstruktywnie. Charakterystyczne dla tych okresów abstynencji były: nerwowość, irytacja, frustracja, niezdecydowanie i rozkład związków z ludźmi. Ci sami ludzie często stwierdzali, że program Anonimowych Hazardzistów był dla nich odpowiedzią, jak wyeliminować wady charakteru i przewodnikiem ku moralnemu rozwojowi.

HAZARD dla nałogowego hazardzisty definiuje się następująco: jakiekolwiek obstawienie lub zakład, nieważne – dla siebie lub innych, dla pieniędzy lub nie, nieważne jak drobny lub nieistotny, jeżeli jego wynik zależy od przypadku bądź “umiejętności” stanowi hazard.

 

Jak można skończyć z hazardem dzięki programowi Anonimowych Hazardzistów?

Zrealizowanie tego celu jest możliwe dzięki zmianie własnego charakteru. Aby to osiągnąć trzeba mieć wiarę w podstawowe zasady programu Anonimowych Hazardzistów i zgodnie z nimi postępować. Nie istnieją skróty po drodze do osiągnięcia wiary i zrozumienia. Wyjście z jednego  z najbardziej kłopotliwych i podstępnych uzależnień kompulsywnych wymaga nie lada wysiłku.  UCZCIWOŚĆ, OTWARTOŚĆ UMYSŁU I CHĘĆ to kluczowe hasła w naszym zdrowieniu.

 

Jak można rozpoznać uzależnionego hazardzistę? Jakie są cechy charakterystyczne?

1. NIEMOŻNOŚĆ I NIECHĘĆ ZAAKCEPTOWANIA RZECZYWISTOŚCI. A co za tym idzie, ucieczka w świat marzeń hazardu.

2. EMOCJONALNA NIEPEWNOŚĆ. Hazardzista czuje się komfortowo jedynie “w akcji”. Nierzadko zdarza się, że członek Anonimowych Hazardzistów mówi: “Jedyną sytuacją, w której czułem się dobrze było siedzenie przy stole do pokera, bo tam byłem bezpieczny i spokojny. Nikt niczego ode mnie nie wymagał i choć wiedziałem, ze niszczę samego siebie, jednocześnie dawało mi to poczucie bezpieczeństwa.”

3. NIEDOJRZAŁOŚĆ. Chęć posiadania wszystkich ważnych rzeczy w życiu bez większego wysiłku jest wspólną cechą charakteru wielu hazardzistów. Wielu naszych członków akceptuje fakt, że nie chcieli dorosnąć. Podświadomie czuli, że uda im się uniknąć odpowiedzialności, stawiając na to, że koło zakręci się jak trzeba albo odwróci się karta. A walka ta zamieniła się wreszcie w podświadomą obsesję.

Ponadto nałogowi hazardziści odczuwają silną wewnętrzną presję, aby zdobyć Wielką Wygraną i mieć poczucie wszechmocy. Kompulsywny hazardzista jest gotów zrobić wszystko (nawet gdyby to było aspołeczne), aby podtrzymać taki swój obraz, jakim chciałby być w oczach innych.

Istnieje również teoria, że hazardziści podświadomie chcą przegrać, aby ukarać siebie i wiele wskazuje na to, że teoria ta nie jest pozbawiona sensu.

 

Czy uzależnienie od hazardu nie jest głównie problemem finansowym?

Nie, jest to problem natury emocjonalnej. Osoba znajdująca się w szponach tej choroby tworzy niezliczone ilości problemów, które wydają się jej nie do rozwiązania. Oczywiście problemy finansowe są nieuniknione, ale hazardziści doświadczają także kłopotów małżeńskich, prawnych i bezrobocia. Oddalają się od rodziny i przyjaciół. Spośród wszystkich tych trudności, problemy finansowe wydają się najłatwiejsze do rozwiązania. Dołączając do Anonimowych Hazardzistów przestają grać, a finanse przestają stanowić problem. Nasi członkowie dowiedli, że najprościej wyjść z finansowych tarapatów dzięki ciężkiej pracy i spłaceniu długów. Pożyczanie pieniędzy jest niedozwolone w ruchu Anonimowych Hazardzistów, ponieważ prowadzi do niszczących konsekwencji.

Najtrudniejsze i najbardziej czasochłonne na drodze do zdrowienia jest dokonanie zmiany w samym sobie, a większość członków upatruje w tym największego wyzwania, nad którym trzeba zacząć pracować natychmiast i kontynuować ten wysiłek do końca życia.

 

 

Menu

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress