Wydostając się poza granice społecznych norm jestem w stanie odkryć cuda tego krótkiego istnienia. Sztuka przemijania nie polega na śmierci polega na życiu każdą minutą, tworzeniu nowych wspomnień, nowych relacji, nowych doświadczeń.

Szybując przez pochmurne niebo, ubierając się w wilgotne chmury, płacząc i tańcząc jakby nikt mnie nie widział. Ciesząc się z mych uniesień, sekund wolności. Otwierając me serce tańczę przez me Życie, jak wariatka z muzyką w mojej głowie, rytmem w sercu. Tańczę…. W tych chwilach nie istnieją inni ludzie, nie widzę ich spojrzeń, czasem ktoś wiruje razem ze mną, czasem jestem tylko ja. Nie limituje już swego życia i ludzi w nim do sztywnych granic zlęknionej społeczności.

Kiedyś uwikłana w kolczaste granice pełne standardów, dusiłam się w sobie, powoli zamieniałam się w posąg, każdy ruch wywoływał większy ból. Nie pozwalałam sobie kochać, bo miłość ma była żywa i nie chciała pozostać w tak ciasnym świecie, nie pozwalałam sobie na radość, bo była tylko chwilą,  z obawy o jej przemijanie odmawiałam radości, pełnej radości. Nie pozwalam sobie na przyjaźń ze strachu przed odrzuceniem głębi mej przyjaźni. Nie pozwalam sobie na pełen przekaz mych emocji czy przez taniec, szkic, słowa czy śpiew. W ciągłej obawie, kamieniałam, wyzbywając się siebie, na zewnątrz normalna w środku posąg. Potrzeba ciągłej kontroli wszystkiego i wszystkich by nic nie zagroziło tej kruchej, cmentarnej, skamieniałej ze strachu postaci, mnie samej.

Dziś tańczę przez Życie pełna emocji, z obawami, lecz wolna. Dziś poznaje moje ja w mych przyjaciołach, dziś mam więzi dusz, dziś cieszę się jak dziecko w zadziwionym dorosłym świecie, dziś pozwalam sobie na siebie i innych w mym życiu.

Dziś szybuje przez pochmurne niebo…

Kolejny dzień z cyklu “życie” – z podziwem obserwuję rozpad mego świata

W każdej chwili, z każdym uderzeniem mego serca, z każdym oddechem zmienia się mój świat, rośnie, obumiera, kwitnie… „niebo jest mym limitem”. Z podziwem obserwuję rozpad mego świata, coś, co było zostało z tyłu.

Wczorajsze sny i marzenia są przeszłością, dziś mam nowe, piękniejsze i może bardziej realne, dziś mam nowe cele i pragnienia. Dziś mam kolejne 24 godz. do zrealizowania siebie. Dziś jest jeszcze nieznane, wczoraj jest już ograniczone i nie do końca aktualne. Odbite na piasku ślady mej ścieżki prowadzą mnie do przodu. Od małego dziecka wiedziałam, że mam jakąś wyznaczoną mi drogę, wiedziałam, że mam jakiś cel. Wiedziałam, że dokądś zmierzam. Nawet, gdy przedzierałam się przez nicość, wiedziałam że to jest ta droga, która na ten moment jest mi potrzebna. Gdy brakło mi sił, gdy ogarniało mnie pragnienie by odpłynąć w wieczny sen, słyszałam uparte bicie mego serca. Delikatne światełko ogrzewające mą zlodowaciałą duszę, wewnętrzny głos, który kojąco szeptał, to jeszcze nie koniec, masz coś większego do zrobienia. To jeszcze nie to.

Każdego dnia zdobywam nowe szczyty mego życia. Moje własne. Mam tylko swoje Życie do przeżycia, kto je lepiej przeżyje niż ja sama? Kto lepiej pozna głębię mego cierpienia i dziecięcej radości? Któż lepiej określi czego ja potrzebuję, czego pragnę, o czym skrycie marzę? Któż określi me wzgórza i doliny?

Jestem …idę z mym bagażem do przodu przytrzymując się na Chwilę, z zachwytem obserwując jak rozpada się mój wczorajszy świat…